„Bohaterowie mojej książki byli w szafie, bo w takich czasach przyszło im żyć” Krzysztof Tomasik w wywiadzie dla „Polityki”
Jarosław Iwaszkiewicz, Maria Dąbrowska, Witold Gombrowicz, Maria Konopnicka. To postaci znane z podręczników, których twórczość omawiana jest w szkole, często w sposób pomnikowy i niepełny. Krzysztof Tomasik w „Homobiografiach” zdejmuje je z cokołów i pokazuje ich prywatne, często skrywane oblicze. Książka jest zbiorem esejów biograficznych o wybitnych postaciach polskiej literatury i kultury XIX i XX wieku, których życiorysy zostały ocenzurowane i wygładzone, by pasowały do obowiązujących norm. Autor, opierając się na dziennikach, listach i pamiętnikach, przywraca pamięć o ich nieheteronormatywnej tożsamości. To opowieść o życiu w czasach, gdy tożsamość seksualna była tematem tabu, a jej odmienne od normy formy – ukrywane lub szyfrowane w twórczości. Tomasik pokazuje, z jakimi dylematami mierzyli się jego bohaterowie, jak radzili sobie z presją społeczną i jak ich doświadczenia wpływały na to, co pisali. To także próba odzyskania pełnych, niezafałszowanych biografii, które pozwalają na nowo i głębiej zrozumieć zarówno samych twórców, jak i ich dzieła. „Homobiografie” to próba odpowiedzi na pytanie, co dzieje się z człowiekiem, gdy tak ważna część jego tożsamości jest tematem tabu, a milczenie na ten temat jest decyzją biografów jeszcze długo po śmierci opisywanej osoby. I kiedy próbują przykryć homofobię „szacunkiem dla prywatności”.
„Homobiografie” to jedna z pierwszych i najważniejszych publikacji na polskim rynku, która w tak szeroki i udokumentowany sposób podjęła temat historii osób LGBT+ w polskiej kulturze. Krzysztof Tomasik, publicysta i biograf, wykonuje ogromną pracę archiwalną, by pokazać, jak przez dekady oficjalna narracja pomijała kluczowe aspekty życia znanych postaci. Książka napisana jest z dużą empatią i taktem wobec opisywanych osób. Autor nie szuka taniej sensacji, lecz stara się oddać złożoność ludzkich losów w konkretnym kontekście historycznym. Pokazuje, że „życie w szafie” nie było ich wyborem, a koniecznością w czasach, gdy o homoseksualności nie dyskutowano publicznie. Lektura „Homobiografii” uświadamia, jak bardzo niekompletny jest obraz polskiej kultury przekazywany w szkole i jak wiele historii wciąż czeka na odkrycie i opowiedzenie z szacunkiem. Pierwsze wydanie książki pojawiło się w księgarniach w 2008 roku, a od 2014 roku można kupić wersję poszerzoną o kolejne biografie.
„Persepolis”, „Między nami dobrze jest”, „Żeby nie było śladów”
